Toen ik klein was, zong ik de hele dag door. Dat ging heel spontaan en zonder erbij na te denken of er iets van te vinden. Later in mijn jeugd bevond ik me in een situatie waarin ik me niet vrij kon uiten. Ik ging steeds meer op slot en de spanning zette zich vast in mijn lichaam. 

Tijdens mijn studie aan het conservatorium werd mijn innerlijke criticus steeds luider en was ik vooral heel erg mijn best aan het doen. Het was volgens de stemmen in mijn hoofd nooit goed genoeg. Ik kreeg meer en meer last van stress en spanning voorafgaand aan optredens.

Uiteindelijk kwam ik op een punt terecht dat ik geen plezier meer kon voelen en letterlijk en figuurlijk m’n stem kwijtraakte. 

Het enige wat ik toen kon doen was loslaten. Mijn eigen oordeel, het idee van goed en fout, van mooi en lelijk, van hoe mijn stem hoort te klinken en wat ik moet kunnen. Ik mocht mijn stem opnieuw ontdekken en leren vertrouwen. Langzaam maar zeker begon ik weer plezier te krijgen in het maken van muziek en kon ik weer genieten van m’n eigen stem. Ik leerde steeds meer m’n "binnenstebuiten te zingen" i.p.v. aan iets proberen te voldoen van buitenaf. 

Zo kwam ik bij lagen waar ik niet eerder was geweest. En dat is precies wat muziek kan doen. Waar je eigen stem je kan brengen.